Herfst, een periode dat de bomen – met één en al kleurenpracht – hun bladeren loslaten. Zaterdagochtend, ik sta in het zonnetje die kleurenpracht te bewonderen, terwijl ik luister naar een prachtig gedicht van Nelson Mandela: Loslaten en Liefhebben. Dit gedicht wordt voorgelezen door onze wandelcoach Mariëlle, voorafgaand aan de stiltewandeling we onder haar begeleiding gaan maken.

Wandelen in stilte, af en toe even stilstaand, in verwondering over het schouwspel van de zonnestralen, die de gekleurde bladeren doen schitteren. Ik doe mijn best om mijn looppas te vertragen zodat ik daadwerkelijk bij elke voetstap, het contact met de aarde bewust kan voelen, maar wordt afgeleid door het vrolijke gekwetter van alle vogels. “O ja, dan was er ook nog het thema loslaten.” Terwijl ik me bij mezelf afvraag wat loslaten voor mij eigenlijk betekent, dwaalt mijn aandacht alweer af een spinnenweb tussen het gras bedekt met dauw. Ik kan het dan ook niet laten om toch “stiekem” een foto te maken met mijn telefoon.

Ik ben dan wel niet aan het praten of aan luisteren naar anderen, maar stil in mijn hoofd is het bij lange na nog niet. “Jeetje, die stilte is nog best wel pittig! Dan maar weer met mijn aandacht naar het ritme waarmee mijn voeten telkens contact maken met de aarde”. Als ik dan ook het ritme van mijn ademhaling weet af te stemmen op mijn looptempo, raak ik langzamerhand in een meditatieve toestand. En dan voel ik steeds meer ruimte ontstaan. Ruimte om de stilte te kunnen toelaten en al die gedachtespinsels ook daadwerkelijk los te laten.

Loslaten betekent voor iedereen weer wat anders én tegelijkertijd is het vaak voor vele van ons niet makkelijk om daadwerkelijk los te laten. Waar de een moeite heeft om zich los te maken uit een relatie waarin hij / zij niet gelukkig meer was, knokt een ander om te stoppen met een ongezonde leefgewoonte en vindt een derde het moeilijk om niet overal de controle over te kunnen hebben. Zoals zo mooi in onderstaand gedicht wordt beschreven, begint loslaten bij accepteren van datgene wat is, in het hier en nu.

Liefhebben en loslaten

Loslaten betekent niet je niet meer betrokken voelen,
maar ik kan het niet voor een ander doen.

Loslaten is niet mijzelf losmaken,
maar het besef dat ik een ander niet kan besturen.

Loslaten is niet een ander wat toestaan,
maar hem laten leren door ervaren.

Loslaten is machteloos toegeven,
want het resultaat is niet van mij afhankelijk.

Loslaten is niet een ander willen veranderen of hem de schuld geven,
maar het beste van mijzelf maken.

Loslaten is niet meer zorgen voor,
maar zorg hebben om.

Loslaten betekent niet meer vasthouden,
maar steunen.

Loslaten is niet oordelen,
maar anderen de kans geven zichzelf te zijn.

Loslaten betekent niet meer alles willen regelen,
maar anderen de kans geven de werkelijkheid onder ogen te zien.

Loslaten betekent niet ontkennen, maar aanvaarden.

Loslaten betekent niet langer willen scheiden of twisten,
maar eigen tekortkomingen zoeken en verbeteren.

Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten,
maar elke dag nemen zoals die komt en daar plezier in hebben.

Loslaten is niet iedereen bekritiseren en bedisselen,
maar proberen te worden waarvan ik droom.

Loslaten is niet het verleden betreuren,
maar groeien en leven naar de toekomst.

Loslaten is minder angst en meer liefhebben.

Wat betekent loslaten voor jou? Zou je graag een aantal inefficiënte denk- of gedragspatronen willen veranderen, maar weet je niet zo goed hoe? Zijn er misschien belemmerende overtuigingen die je in de weg staan om je doel te bereiken, maar kun je die moeilijk  loslaten? Wil je eens vrijblijvend kennis met mij maken en bespreken of ik je daarbij kan helpen? Neem gerust contact met mij op.

We herkennen wellicht allemaal wel het gevoel dat de dingen als vanzelf gaan; datgene wat we aan het doen zijn kost ons geen energie; Sterker nog we krijgen er energie van. Soms zijn het ook momenten waarop we helemaal in het hier en nu ZIJN en als het ware even loskomen van de tijd. “In een Flow zitten” is een uitdrukking die dit gevoel kan beschrijven. Functional Fluency (FF) is een engelse term die letterlijk vertaalt zoiets betekent als doelmatige stroom. FF is een model waarmee we ons gedrag wat beter kunnen begrijpen en dat ons inzichten waarmee we “doelmatig stromend gedrag” kunnen ontwikkelen. Bij elk van deze woorden hebben we wel een voorstelling maar om combinatie ervan te begrijpen zomen we toch even in op deze drie termen:

Beginnend bij de meest voor de hand liggende: Ons gedrag gaat over datgene wat we doen en hoe we dat dat doen. Ons gedrag is meestal door anderen te observeren. Zo kunnen we beschrijven hoe anderen mensen op straat bewegen of met wel stemvolume medereizigers in trein met elkaar praten. Sommige vormen van gedrag echter, zijn op het eerste oog niet direct voor de ander waarneembaar, bijvoorbeeld hoe we onze spieren samentrekken als we het spannend vinden om openbaar te spreken.

Bij de term “stromend” is een voor de hand liggend beeld stromend water dat moeiteloos zijn weg vindt in een beekje. Stromen van gedrag is een beeld voor het soepel verlopen van contact. Als we over contact spreken, gaat het niet alleen om de interactie met de ander maar ook de relatie die we met onszelf hebben. Die souplesse in contact kun je ook op deze twee niveaus bekijken:

• Het gedrag tussen jouw en de ander is stromend als jouw gedrag helpt om het contact tussen jouw en de ander soepel te laten verlopen. Je bent in staat om echt met de ander in contact te komen en bij de ander aan te sluiten. Binnen de coaching noemen we dat ook vaak “in rapport zijn”.
• Goed in contact zijn met jezelf is van belang om echt contact met de ander te kunnen maken. Wat betekent het eigenlijk om “goed in contact te zijn met jezelf”? Hierover is al ontzettend veel geschreven en er zijn ook vele termen voor te bedenken, zoals authenticiteit en congruent zijn. In essentie gaat het over jezelf goed kennen en in staat zijn om je gedachten, gevoelens en gedrag op elkaar af te stemmen. Dit is vaak makkelijker gezegd dan gedaan en we worden er in het contact met anderen ook nog wel eens op gewezen dat we iets verbaal heel anders zeggen dan we non-verbaal uitdrukken. Als we ons bewust zijn van wat we denken en voelen, kunnen we beter uitdrukken wat we willen of bedoelen.

Een voorbeeld: Irene (34 jaar) heeft al ruim 5 jaar pijnklachten in haar hele lichaam, waarvoor ze inmiddels zoveel dokters heeft bezocht, dat ze tel is kwijt geraakt. Recent heeft een reumatoloog geopperd dat haar klachten wel eens zouden kunnen passen bij fibromyalgie. Irene is opgelucht eindelijk te weten wat ze heeft, maar ze heeft nog steeds geen idee hoe ze nu verder kan met haar leven. Het gesprek met deze reumatoloog was zo abrupt afgelopen, dat ze weer buiten stond voordat ze erg in had. En dat terwijl ze eigenlijk vol vragen zat en nu dus nog steeds zit. Elke keer als ze er nog aan terugdenkt voelt Irene een ontzettende boosheid opkomen. Ze vond de man ontzettend bot en maar weinig begripvol. Er werd geen uitleg gegeven over de diagnose en ze kreeg te horen dat ze er maar mee moest leren leven. Oké, hij had wel gevraagd of ze nog vragen had, maar ze had niet het gevoel, deze specialist de tijd had om haar vragen te beantwoorden of dat haar hij überhaupt serieus nam. Wat zou hij wel niet van haar gedacht hebben, misschien vond hij haar wel een enorme zeurpiet vinden, of een aanstelster. Dat vinden al die dokters, ze kunnen door oorzaak van je klachten niet vinden, dus je klachten worden ook niet serieus genomen. Eigenlijk neemt haast niemand haar meer serieus. Tot dat ze klachten kreeg heeft ze voor iedereen en alles klaar gestaan. Men hoefde haar niet om hulp te vragen, ze was er gewoon. Ze voelt altijd goed aan wie haar helpende kan kon gebruiken. Niet alleen voor haar familie, vriendinnen en collega’s, stond ze dag en nacht klaar, maar ook voor al die chronisch zieken en ouderen, die ze elke dag verzorgde. Ze vond het geen probleem om een dienst van een collega over te nemen. En ach, als die collega dan niet altijd een andere dienst van haar kon overpakken, was dat ook geen ramp. Het deed haar goed iets voor anderen te kunnen doen. Die dankbaarheid, daar kon ze telkens weer een tijd op teren. Daarom is ze destijds ook verpleegkunde gaan studeren. Ze heeft met veel plezier in de thuiszorg gewerkt, tot het niet meer ging. En, nu ze zelf hulp nodig heeft, biedt niemand haar aan om te helpen. Ze kunnen toch wel zien, dat ze pijn heeft en moeilijk beweegt? Waarom zou ze telkens moeten uitleggen hoe ze zich voelt of om hulp moeten vragen? Zij stond ook altijd klaar voor de ander, dus waarom zou men haar nu niet helpen. Irene voelt zich eenzaam in haar lijden en weet nu niet meer hoe ze verder moet.

Voor mensen met chronische (onbegrepen) lichamelijke klachten, zijn er aspecten uit de situatie Irene mogelijk herkenbaar. Irene voelt zich niet gehoord, niet gezien en niet erkend in haar lijden. In haar loopbaan als verpleegkundige in de thuiszorg heeft ze altijd oog gehad voor de behoeftes van anderen. Ze was altijd bezig met bedenken wat ze voor de ander kon betekenen en is daarmee doorgegaan tot ze niet meer kon. Maar heeft ze in al die jaren wel kunnen stilstaan bij datgene waar zij zelf én vooral haar lichaam behoefte aan had? Ook nu zit ze met al haar gedachtes vooral in haar hoofd en maakt ze zich zorgen over wat anderen van haar denken. Ook koestert ze het verlangen dat anderen naar haar omzien en datgene te doen, wat zij al die jaren ook ongevraagd voor anderen deed. Hoe anders had Irene ’s ervaring bij de reumatoloog kunnen zijn, als zij de vragen had gesteld die ze toen had? En wat zou er kunnen gebeuren als Irene haar behoeftes kenbaar zou maken aan haar familie en vrienden? Welke gedachten- en gedragspatronen weerhouden Irene ervan om anderen om hulp te vagen?

Doelmatig gedrag duidt op handelingen of inspanningen die daadwerkelijk bijdragen aan de realisatie van het beoogde doel. In dit kader wordt ook vaak te term efficiënt gebruikt; ons gedrag is efficiënt als onze inspanningen in verhouding staan tot datgene wat het ons oplevert.

Met “doelmatig stromend gedrag” kunnen we die flow raken, waarbij alles als vanzelf gaat. Dan kunnen echt contact met de ander ervaren omdat we ons bewust zijn van onze gevoelens en gedachten en in staat zijn ons gedrag hierop af te stemmen. Het bereiken van ons doel kost ons niet meer energie dan het ons oplevert. In tegendeel, we krijgen er juist meer energie door. Functional Fluency is een methodiek waarmee we onze gedachten en gedrags-patronen kunnen begrijpen. Functional Fluency helpt ons om daar nodig belemmerende overtuigingen en ineffectief gedrag om te buigen naar meer efficiëntere gedachtes en doelmatig gedag. Nieuwe denk- en gedragspatronen welke we verder te ontwikkelen, zodat onze energie vrijer gaat stromen en we onze doelen makkelijker kunnen realiseren.

Wil je meer te weten komen over Functional Fluency en wat deze methodiek voor je kan betekenen in het versterken van je veerkracht en vitaliteit? Op 29 januari houdt Manuela een workshop, “Mijn Veerkracht, Mijn Vitaliteit” Tijdens deze workshop krijg je inzichten over het effect van je denkbeelden en overtuigingen op jouw stemming en daarmee jouw gedrag. Aan de hand van het Functional Fluency model krijg je handvatten om deze dynamiek te beïnvloeden. Je kunt uiteraard ook tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek ontdekken of (en hoe) jouw kan ondersteunen bij het vergroten van je veerkracht & Vitaliteit.

Het is weer tijd voor een vaak gehoorde cliché: De donkere dagen voor Kerst. En als ik zo om mij heen kijk, lijkt het inderdaad donker te worden, en niet alleen omdat de zon eerder onder gaat: In de maanden voordat de Sint weer voet op Hollandse bodem zou zetten, is de discussie over het bestaansrecht van Zwarte Piet alsmaar heftiger geworden; Ondanks dat we nog maar een week geleden vierde dat het alweer 25 jaar geleden is dat Berlijnse muur viel, worden de onderlinge verhoudingen tussen Rusland en de NAVO met de dag grimmiger; Terwijl vele mensen strijden tegen een dodelijk virus, dat razend snel om zich heen grijpt, wordt er in vele landen gestreden om meer macht en/of meer land, soms zelfs uit naam van een Religie.

Als individuen kunnen we al het leed – in de wereld van nu – niet verminderen, maar een aardig gebaar – hoe klein ook – heeft meer positieve effecten dan we ons wellicht beseffen. Toen ik gisteren na het afrekenen bij de zelfscanner, met mijn bonnetje, spaarzegeltjes bij de servicebalie ging halen, vroeg een dame die achter mij stond “U spaart Kristalzegels, mevrouw?” Waarop zij vervolgens de kassière vroeg haar zegels aan mij te geven.  Met een blos op mijn wangen bedankte ik deze dame voor haar attente gebaar, en kon niet anders dan blijven glimlachen terwijl ik terug naar mijn auto liep. Bij een aantal voorbijgangers die toevallig mijn blik kruiste, zag ik eveneens een glimlach verschijnen. Relaxed reed in terug huiswaarts, voorrang verlenend aan aantal andere weggebruikers – ook al had ik zelf voorrang – waarop er een duim opgestoken of gezwaaid werd.

Vanmorgen las ik een artikel, waarin beschreven werd dat het brein van vrijwilligers minder heftig reageerde op negatieve signalen, als deze vrijwilligers, voorafgaand positieve prikkels (die hen herinnerde aan Liefde en Zorg) hadden ontvangen. Dit komt doordat de amygdala (de amandelkern) in ons brein minder gevoelig wordt gemaakt voor stressoren als het – vlak daarvoor – was blootgesteld aan signalen gerelateerd aan Liefde en Zorg. Deze amandelkern is een amandelvormige knoop van zenuwen die verbanden legt tussen informatie afkomstig van verschillende zintuigen en deze koppelt aan emoties. Aangezien onze emoties direct van invloed zijn op ons gedrag, zal een persoon die is blootgesteld is aan positieve signalen – zoals Liefde en Zorg – in stressvolle situaties zeer waarschijnlijk anders reageren dan een persoon die deze positieve signalen niet heeft ontvangen.  Hoewel de wetenschappers deze recente resultaten verder zullen moeten onderzoeken, bevestigd dit artikel – wat mij betreft –  mijn persoonlijke ervaringen dat het ontvangen van aardige gebaren, het doorgeven ervan, uitlokt.

In deze donkere dagen, steek ik graag kaarsjes aan, maar dan niet alleen letterlijk met een lucifer. Met wat meer aandacht voor elkaar – bekenden en onbekenden – kunnen we een lichtpuntje voor de ander zijn. Soms is het simpelweg een klein aardig gebaar aan een onbekende, en soms een goed gesprek, waarin we een diepgaand contact met onze gesprekspartner hebben. Vele lichtjes maken “deze donkere dagen voor de kerst” wat minder donker, toch?!

Vakantie vieren betekent voor de een feesten tot de vroege uurtjes op Ibiza, om daarna overdag op het strand (smerend en kerend) de roes uit te slapen. Voor de ander tijd om een avontuurlijke wandeltocht te maken of een andere cultuur te proeven. Vakantievieren betekent ook dat we loskomen van onze dagelijkse verplichtingen en misschien wel (ook al is het maar voor eventjes) van de dagelijkse blootstelling aan TV en social media. Deze zomer werk ik zelf gewoon door, maar maak wel wat meer tijd vrij om te lezen. Ik trakteer mezelf dan ook graag op magazines zoals Flow, CHANGE en Happinez. Door een artikel in nummer 5 van de Happinez – met als titel “Een goed gesprek” – werd ik geïnspireerd tot het schrijven van deze blog.

Een goed gesprek voeren is iets heel anders dan het afsteken van onze gebruikelijke monoloog over de gebeurtenissen van alle dag, onze ergernissen of succes welke we reeds ook via Facebook met de rest van onze ‘vriendenclub’ hebben gedeeld. Een goed gesprek gaat over zaken die ons (diep) raken, over wat er in ons omgaat, niet alleen in ons brein, maar vooral in ons hart. Het blijkt vaak nog niet zo makkelijk om ander te vertellen wat er in je om gaat: je geeft namelijk jezelf bloot, maar dan niet letterlijk om zoveel mogelijk zonnestralen te absorberen. Blootgeven in de figuurlijke zin, betekent je kwetsbaar opstellen, soms ook je schaamte overwinnen en daar is best wat moed voor nodig.

En als het delen van wat er in je hoofd en hart leeft, nog niet moeilijk genoeg is, echt aandachtig luisteren naar de ander, is op zijn minst een even grote uitdaging! We zijn inmiddels erg bedreven geraakt om met een oor te “luisteren” naar wat de ander ons vertelt, terwijl met het andere oor het nieuws proberen te volgen en tevens met onze aandacht weer bezig zijn met 1001 andere zaken.

Maar wat zijn eigenlijk de ingrediënten voor een goed gesprek en hoe kom je tot een boeiend gespreksonderwerp? In tegenstelling tot wat we misschien denken, begint een goed gesprek meestal vaker met het stellen van een vraag, dan met het afsteken van ons eigen verhaal. Ook is het van belang dat je gesprekspartner het gevoel krijgt dat je oprecht belangstelling voor zijn / haar verhaal hebt en dat er een sfeer van vertrouwen voelbaar is. Vanuit de coaching bestaat er een “methodiek” die we eigenlijk allemaal zouden kunnen gebruiken om een goed gesprek te voeren: De vier AAAA’s

• Aandachtig en volledig aanwezig zijn betekent dat je – als gesprekspartner – ruimte maakt in je hoofd (en je hart) voor de ander. Er zijn geen andere dingen die je aandacht opslurpen en je bent volledig aanwezig in het hier en nu, met al je aandacht bij je gesprekspartner. Dit maakt dat je gesprekspartner ook daadwerkelijk het gevoel krijgt dat er geluisterd wordt naar datgene wat hij / zij durft te delen.

• Aansluiten bij het verhaal van de ander houdt in dat je meegaat in datgene wat de ander je vertelt en vragen stellen over datgene wat de ander vertelt. Bijvoorbeeld “Wat bedoel je precies met………….” of “Wat ging er in je om toen …………. gebeurde?”

• Accepteren zonder oordeel klinkt misschien erg voor de hand liggend, maar hoe vaak en snel hebben we – als de ander zijn verhaal doet – bij ons zelf al niet gedacht “Dat zou ik nou nooit gedaan hebben!”. We zijn hiermee ook weer gelijk met onze aandacht bij onszelf in plaats van de ander. Het vergt wat oefening om niet gelijk een oordeel te hebben over wat anderen je vertellen, maar als je er wat bedrevener in raakt, levert acceptatie zonder oordeel je heel veel rust op in je hoofd.

 

• Authenticiteit is een ander woord voor (opr)echtheid: zijn wie je bent met al je kwaliteiten, eigen-aardigheden en valkuilen. Jezelf zijn en blijven is niet altijd even makkelijk maar je zult merken dat echtheid en oprechtheid je veel voordelen oplevert. Mensen die authentiek zijn, worden in de regel vaker als prettig gezelschap ervaren. Als je jezelf kwetsbaar durft op te stellen en blootgeven, nodig je daarmee ook de ander uit om meer van zichzelf te laten zien.

Je kunt deze vier AAAA’s beschouwen als een aantal ingrediënten voor een goed gesprek. Met wat oefening daarin zul je merken dat je steeds bedrevener raakt in voeren van een echte dialoog. Als je dan goed luistert en (verdiepende) vragen durft te stellen, dienen zich er meer dan genoeg gespreksonderwerpen aan voor een boeiend gesprek. Ook als je gesprekspartner over zijn / haar dagelijkse beslommeringen vertelt, kun je door het stellen van vragen (zoals de genoemde voorbeelden) het gesprek op een ander (dieper) niveau brengen. Om toch nog wat extra inspiratie voor een goed gesprek mee te geven, deel ik hieronder een aantal vragen uit het artikel:

• Wat stel je steeds uit, terwijl je weet dat het belangrijk is om te veranderen?

• Als je één vraag mocht stellen aan een alleswetend iemand, welke vraag zou dat dan zijn?

• Wat kan jou ontroeren?

Wil je meer leren over de vier AAAA’s en inspiratie opdoen voor een goed gesprek, ben je van harte welkom op mijn workshop “Ingrediënten voor een goed gesprek”, welke in het najaar zal worden gegeven. In de komende nieuwsbrieven en op de website volgt spoedig meer informatie hierover.

 

De zomervakantie is nu voor iedereen begonnen. Of je nu de zon opzoekt in het buitenland of vakantie viert in eigen land, als de zon schijnt is je stemming ook vaak opgewekter. Dat je het lekker vindt om buiten te zijn als de zon schijnt, zit niet tussen je oren. Of toch wel? Wat maakt nu dat de zon, een sterke invloed heeft op onze stemming?

Onder invloed van zonlicht maakt ons lichaam namelijk meer endorfine aan. Endorfinen zijn signaal-moleculen (neurotransmitters) die informatie overbrengen van de ene cel naar de andere. Wanneer je endorfine aanmaakt, ervaar je een lekker, prettig en euforisch gevoel. Zodra je je plezieriger voelt, ben je efficiënter en meer gemotiveerd om, wat je doel dan ook is, dit te bereiken. Ook het contact maken met andere mensen gaat makkelijker. Je vergroot dus je kansen op nieuwe vriendschappen of (zaken)relaties.

Endorfine is ook de tegenhanger van adrenaline, het stresshormoon, dat in de bijnieren geproduceerd wordt, wanneer je angst of stress ondervindt. De andere uitwerking van endorfine laat zich raden: het geeft rust, kalmte en men voelt zich ontspannen.

Endorfine heeft ook een opiaatachtige werking. De werking ervan is b.v. vele malen groter dan morfine. Endorfine zorgt dus voor pijnstilling. Ons lichaam is instaat om bijvoorbeeld de “pijn” bij forse fysieke inspanning (bijvoorbeeld hardlopen) te dempen door endorfine aan te maken. Daarnaast maakt endorfine de werking mogelijk van een andere neurotransmitter: dopamine, wat je een gevoel van beloning geeft.

Endorfine is dus een neurotransmitter die een chemische kettingreactie in het lichaam veroorzaakt zo vervolgens het hele hormoonstelsel en indirect het hele lichaam in balans brengt. Behalve een gezonde dosis aan zonneschijn en hardlopen zijn nog veel meer manieren om ons lichaam te stimuleren endorfine aan te maken. Hieronder noem ik een aantal gezonde opties

• Lachen is gezond! Dat is geen geheim, maar wat maakt dat lachten een gezonde uitwerking heeft op lichaam en geest? Wanneer je een poosje achtereen je mondhoeken optrekt, dan geven je hersenen al de eerste signalen voor de aanmaak van endorfine.

• Meditatie en ontspannende ademhalingsoefeningen zijn op zich al bijzonder heilzaam voor lichaam en geest. Daarbij zijn er aanwijzingen dat het maken van AH en OHM klanken een extra stimulerend effect hebben op een aantal belangrijke klieren van het hormoonstelsel en in het bijzonder hypofyse. Deze klier produceert dan o.a. endorfine.
• Massage heeft op meerdere manieren een ontspannende uitwerking. Inmiddels is wetenschappelijk aangetoond dat door de aanraking en het wegwrijven van de pijnpunten in het lichaam de aanmaak van endorfine wordt getriggerd.

Dus ook als de zon een dag niet schijnt en/of hardlopen niet bepaald jouw ding is, kun je de endorfineproductie in je lichaam op een gezonde wijze stimuleren en heb je toch de zomer in je bol.

Een zonnige, vrolijke en relaxte gewenst!

Half mei was ik samen met mijn partner heerlijk een weekendje in België, waar ik als een kind in een snoepwinkel, heb rondgestruind in een waar boekenpaleis in Hasselt. Een van de boeken die ik mezelf cadeau heb gedaan is “Uw brein als Medicijn” van Dr. David Servan Schreiber.  In dit boek wordt  beschreven hoe een diep deel in de hersenen, functies beheerst die te maken hebben met ons welbevinden. Dit is het emotionele brein (ook wel het limbische systeem genoemd) van waaruit dus ons gevoel, humeur, gedrag, maar ook autonome functies zoals ons immuunsysteem, bloeddruk en hartritme wordt reguleert.  In het boek wordt verder ingegaan op ons vermogen om controle uit te oefenen op dit emotionele brein.  In mijn nieuwsbrief van 11 mei had ik al geschreven over de Wim Hof Methode, waarmee mensen zoals u en ik ook kunnen leren om ons immuunsysteem te beïnvloeden.

Een van de 7 beschreven behandelmethoden intrigeert mij in het bijzonder omdat het gaat over de nauwe verbintenis tussen ons brein en ons hart, net zoals ik Emovatie in mijn logo heb vormgegeven.  Er zijn tal van uitspraken waaruit blijkt dat we emoties direct in ons lichaam voelen zoals: “De angst slaat ons om het hart”. We zeggen ook wel eens dat we ergens “onze gal over uitspuwen” of dat we “een maagzweer krijgen”. Deze uitlatingen komen niet echt uit de lucht vallen, maar omschrijven tamelijk nauwkeurig hoe we ons voelen als we bepaalde emoties ervaren.  We kennen allemaal ook voorbeelden van mensen met een ‘gebroken hart’; een oude buurman die enkele maanden na zijn vrouw ook komt te overlijden. Er zijn ook rapportages van mensen met een donorhart, die sinds hun transplantatie persoonlijkheidstrekken van de donor bleken te hebben.

Pas sinds de laatste paar decennia zijn er diverse teams van cardiologen en psychiaters onderzoek gaan doen om verklaringen te vinden voor deze fenomenen. Stress blijkt een groter risico voor hart- en vaatziekte dan een sigaret, evenals het ontwikkelen van een depressie na een hartinfarct een grotere voorspellende waarde heeft voor de prognose dan de hartfunctie na een infarct.  Als ons emotionele brein uit balans is, heeft dat een weerslag op het functioneren van ons hart. Omgekeerd blijkt dat ons hart ook constant ons emotionele brein beïnvloed. Het hart produceert zelf bijvoorbeeld zelf een aantal hormonen zoals adrenaline en oxcytonice (het liefdeshormoon), die rechtstreeks ons brein beïnvloeden. De nauwe samenwerking tussen ons brein en ons hart is dus een tweerichtings verkeer.

Op basis van deze wisselwerking is een eenvoudige maar doeltreffende methode ontwikkeld waarmee iedereen – die daar voor open staat – harmonie tussen hart en hersenen kan bewerkstelligen. Deze methode heeft te maken met de schommelingen van ons hartritme. Als de  hartslag een grote en sterke variatie heeft, zijn de schommelingen van het hartritme op zichzelf ook gelijkmatig en spreken we over hartcoherentie. In deze toestand blijken onze hersenen ook in staat om sneller en nauwkeuriger te werken. We zitten als het ware in een soort flow, waarin we zonder aarzeling de woorden vinden om te zeggen wat we bedoelen en we moeiteloos kunnen inspelen op onverwachte situaties.  Coherentie betekent dus niet een toestand van totale ontspanning. Om de positieve effecten van hartcoherentie te ervaren hoeven ons niet af te sluiten van de buitenwereld. In tegendeel: hartcoherentie is een toestand waarin we grip hebben op de situaties waarin we ons bevinden en we een harmonieuze interactie met onze omgeving kunnen aangaan.

Wil je meer ontdekken over de wisselwerking tussen je brein en je hart, en ook leren hoe je hartcoherentie kunt bewerkstelligen?

Neem deel aan mijn workshop: Ontdek de Genezer in jezelf

Op deze foto ziet u verscholen tussen de bomen een huisje. Symbolisch kunt u de weg naar dat huisje zien als een metafoor de weg naar uw eigen thuis, uzelf. Misschien is dat huisje wel een beetje in verval geraakt, omdat we er weinig onderhoud aan hebben gepleegd. In een poging om het huisje er mooier uit te laten zien, kunnen we het huisje gauw een likje verf geven. Zo ook, verschuilen we ons achter allerlei maskers. We gedragen ons dan, zoals we denken dat anderen van ons verwachten.  Herkent u dat? Het verlangen om door anderen aardig gevonden te worden, zodat we ons gedrag aanpassen om de ander maar tevreden te stellen. Dikke kans dat we onze eigen grenzen dan overschrijden. Uiteindelijk kost dit ons veel energie en kan dan ook nog wel eens leiden tot stress.

Stelt u zich eens voor:  Hoe zou uw leven eruit zien, als u daadwerkelijk in alle vrijheid kan zijn, wie u daadwerkelijk bent, gewoon uzelf? Ons geaccepteerd voelen door anderen met al onze kwaliteiten en eigenaardigheden, is  een goede start. Echter, in de praktijk blijkt het vaak nog niet zo makkelijk om onszelf met en onze minder goede kanten te accepteren.  Niemand is perfect, dus ook u niet.  Uw huisje heeft misschien hier en daar nog een kapot raam. Als we echt thuis zijn bij onszelf dan accepteren we onszelf en zijn we Authentiek. Dan zijn we in staat om onszelf volledig  te ervaren in het hier-en-nu en we houden ons niet bezig met wat anderen van ons vinden. We zijn dan niet gebonden aan angst dat we niet voldoen aan andermans verwachtingen en  kunnen vanuit die vrijheid interacties met anderen aangaan en keuzes maken. Daarbij is het aanbrengen van veranderingen in onze denk- en gedragspatronen pas echt efficiënt als we eerst onszelf durven zien zoals we zijn (de kapotte ruiten opmerken) en te accepteren zoals we zijn.

In de coachsessies en/of workshops gaan we aan o.a. de slag met het herkennen en vooral erkennen van onze kernkwaliteiten, valkuilen, allergieën en uitdagingen. U gaat ook leren wat uw waarden zijn en welke (belemmerende) overtuigingen u daaraan heeft verbonden. U zult patronen gaan herkennen vanuit uw kindertijd en leren begrijpen waarom u op bepaalde wijze reageert op verschillende situaties. Stap voor stap gaat u op zoek naar dat verscholen huisje en komt u (weer) dichter bij uzelf. Eenmaal thuis zult u de vrijheid ervaren om die keuzes te maken die u (de meeste) energie opleveren. Vervolgens zult u leren, wat u kunt doen om uw thuis gedegen te onderhouden.

 

Gisteravond zat ik samen met mijn moeder in de kerk, een Paaswake. Ik kom niet zo heel vaak meer in de kerk en was deze keer aangenaam verrast te merken dat ook de katholieke kerk met de tijd meegaat. De dienst had hedendaagse karakter, zowel inhoudelijk als door het gebruik van audiovisuele middelen door het koor. De songtekst van een van de nummers “The Climb” heeft me in het bijzonder geraakt en geïnspireerd om op deze Paasochtend weer eens in de “pen te klimmen”.

We zijn met elkaar in deze 24/7 economie vooral gefocust op het behalen van onze targets. We leggen de lat voor onszelf steeds hoger en we willen steeds sneller en meer presteren. Ondertussen vergeten we dat de reis naar ons doel, minstens zo waardevol is als het behalen van het doel zelf. Dat die reis niet altijd even makkelijk is en gaat vaak samen met vallen en opstaan. Soms moeten we zelfs accepteren dat het doel wat we voor ogen hebben niet haalbaar is en dat doet pijn.

Het nieuws staat vol met berichten over de Burn-out epidemie van deze tijd. In een artikel in NRC NEXT van woensdag 16 april “Net gestart en teveel gedaan”, vertelt een jonge vrouw hoe zij als net afgestudeerd arts bij het najagen van haar droom om gynaecoloog te worden een burn-out krijgt. Zij heeft twee belangrijke lessen geleerd:  “Het is niet gek dat ik als jonge dokter soms om hulp moet vragen bij anderen.” En ze hoeft geen heroïsche gynaecoloog te worden om tevreden te zijn met zichzelf:

“Het is al oké, hoe ik ben.”

De burn-out van deze jonge arts, was voor haar een harde les in het accepteren dat ze mocht zijn wie ze was, ongeacht wat ze zou presteren.  Als het gaat om het accepteren van onszelf, is het luisteren naar ons lichaam essentieel. We kunnen immers alleen datgene accepteren waar we ons bewust van zijn. Ons onbewuste zal op allerlei mogelijke manieren trachten haar boodschap aan ons bewustzijn te laten doordringen. Bewustwording van deze signalen is alleen mogelijk als we aanwezig zijn in het HIER-en-NU, dus als we aandacht hebben voor datgene wat we tijdens onze reis tegenkomen. Als we onszelf voorbij lopen en die signalen negeren, liggen een burn-out  of andere gezondheidsproblemen al gauw op de loer. “Wie niet luisteren wil, moet maar voelen” wordt dan op een pijnlijke manier onze werkelijkheid.

Inmiddels lijkt er een collectief besef te ontstaan dat we wellicht een verkeerde weg zijn ingeslagen. Het is dan ook geen toeval dat we naast de stroom aan berichten over de burn-out epidemie, een stroom aan informatie en trainingen over o.a. Mindfulness voorbij zien komen. De enorme hoeveelheid aan informatie die te vinden is in boekwinkels en op social media, illustreert dat er een behoefte is aan een verandering in de wijze waarop wij ons momenteel door ons leven haasten.  We zijn ons bewust aan het worden dat het de moeite loont om te genieten van onze reis, stil te staan bij  mooie uitzichten én aandacht te besteden aan datgene wat minder mooi is, ook al doet dat misschien wel pijn.

“It’s al about the Climb”

“The Climb”

I can almost see it.

That dream I’m dreaming, but
There’s a voice inside my head saying
You’ll never reach it
Every step I’m takin’
Every move I make
Feels lost with no direction,
My faith is shakin’
But I, I gotta keep tryin’
Gotta keep my head held high

There’s always gonna be another mountain
I’m always gonna wanna make it move
Always gonna be an uphill battle
Sometimes I’m gonna have to lose
Ain’t about how fast I get there
Ain’t about what’s waitin’ on the other side
It’s the climb

The struggles I’m facing
The chances I’m taking
Sometimes might knock me down, but
No I’m not breaking
I may not know it, but
These are the moments that
I’m gonna remember most, yeah
Just gotta keep goin’,
And I, I gotta be strong
Just keep pushing on, ‘cause

There’s always gonna be another mountain
I’m always gonna wanna make it move
Always gonna be an uphill battle
Sometimes I’m gonna have to lose
Ain’t about how fast I get there
Ain’t about what’s waitin’ on the other side
It’s the climb

There’s always gonna be another mountain
I’m always gonna wanna make it move
Always gonna be an uphill battle
Somebody’s gonna have to lose
Ain’t about how fast I get there
Ain’t about what’s waitin’ on the other side
It’s the climb

Keep on movin’

Keep climbin’
Keep the faith baby
It’s all about, it’s all about the climb

 

Verder lezen:

Artikel in NRC NEXT “Net gestart en te veel gedaan”

Interessante blog van een collega coach, Edith Helwegen:  “Vechten of Accepteren”

 

 

Inmiddels ruim 2 weken geleden heb ik het voor elkaar gekregen om door mezelf om te draaien in mijn slaap een heupblessure op te lopen. Afgelopen vrijdag voor naar de fysiotherapeut geweest. Zijn oordeel was niet misselijk. Deze verkeerde draai, heeft letterlijk en figuurlijk nog wat voeten in de aarde gehad. Dat betekent nu concreet voor mij zoveel mogelijk de voetjes van de vloer af. Thuis maak ik gebruik van een rolstoel (langleven pakketvloeren) en voor de overige korte afstanden heb ik 2 van die (stomme) stokken. Ik ben van iedereen afhankelijk voor die dingen, waar ik voorheen niet eens over hoefde na te denken. Ik moet dus regelmatig om hulp vragen.  Het herstel zal naar verwachting nog wel eens een week of 6 in beslag kunnen gaan nemen. Kortom:  Ik zit ermee, letterlijk en figuurlijk!

Het feit wil dat ik in de afgelopen maanden in mijn opleiding tot coach beroepscoach mijzelf als persoonlijk doel had gesteld om zelf ook vaker gericht om hulp te vragen. Dit is een leerproces en lukt niet zomaar van de ene op de andere dag. En ja, ik ben eigen-wijs en het liefst zo onafhankelijk mogelijk. Het spreekwoord “wie niet wil luisteren (vooral niet naar zichzelf) moet maar voelen”  heeft zich 2 weken geleden zeer prominent gemanifesteerd. Het feit dat deze blessure is ontstaan tijdens mijn slaap – dus op het moment dat mijn onbewuste het hoogste woord heeft – bevestigd mijn vermoeden dat deze verdraaiing van mijn heup dus niet geheel toevallig in deze periode heeft plaats gevonden.

 

Inmiddels heb ik als arts al geleerd om ook eens vanuit een ander perspectief naar lichamelijke ongemakken en aandoeningen te kijken. Het functioneren van ons lichaam is immers niet alleen maar een optelsom van allerlei biologische, neurologische en andere verklaarbare en zichtbare processen. Ons brein heeft ook op andere manieren “een vinger in de pap”. Gelukkig zijn er steeds meer collega medici die zich daarvan bewust zijn. Inmiddels  bestaat er in de Amerika zelfs een specialisme voor “Mind & Body Medicine.”

Daarbij weten we meer dan wel niet over het functioneren van ons lichaam en de invloed van ons brein. We omvang van onze kennis op basis van de medische wetenschap is te vergelijken met het topje van een ijsberg. Sommige symptomen, verschijnselen en beperkingen moeten we wellicht ook niet in een biologisch en verklaarbaar model willen wringen, maar gewoonweg accepteren dat het is wat het is. Vanuit die acceptatie kunnen we namelijk net zo goed leren hoe we hiermee kunnen omgaan. Wat dit onderwerp aangaat ben ikzelf – zo blijkt uit mijn tijdelijke  beperkte mobiliteit – overigens nog lang niet uitgeleerd!

De kennis die ik inmiddels wel heb opgedaan, deel ik graag met u. Klik hier voor meer informatie over mijn workshop “Ontdek de genezer in je zelf”

De een na laatste les in de opleiding aan de ALBA academie had als onderwerp polariteiten en persoonlijk leiderschap. Voor mij persoonlijk zat deze les vol met leermomenten, en ook achteraf reflecterend ben ik nog heel wat leerpunten tegengekomen. Gelukkig maar, want het zou wat zijn, als we uitgeleerd raken. We sloten de les af met het schrijven van een gedicht aan onszelf, over wat we in die les hadden geleerd, met als titel “Brief aan mijn Wortels”.

Dit gedicht wil ik graag me u delen.

 

Brief aan mijn Wortels

 

Accepteren van mijn eigen polariteit

Is het erkennen van die tweestrijd

Leven met de wetenschap, het is niet dit of dat

Alles mag er zijn, zoals het komt op mijn pad

 

Accepteren van mijn eigen polariteit

Is het liefhebben van mijn eigenheid

Leven in de wetenschap, het is er allemaal

Is als thuiskomen in mijn eigen verhaal.